Kuantum mekaniğinin yorumları

Bohr ve Heisenberg'in 1920'lerdeki görüşlerine dayanan Kopenhag yorumu, en yaygın öğretilen yorumdur. Kuantum kuramı, gözlenenin ne olduğundan çok ölçüm sonuçlarının olasılıklarını verir. Bir ölçüm, klasik olarak tarif edilen bir aygıtla yapılır ve tek bir sonuç verir. Tamamlayıcılık ilkesine göre dalga ve parçacık tarifleri birbirini dışlayan ama birlikte gerekli bakış açılarıdır. Yorumun tek ve kesin bir biçimi yoktur.

De Broglie'nin 1927'de ortaya attığı ve Bohm'un 1952'de geliştirdiği bu kurama göre parçacıkların her zaman belirli konumları vardır. Parçacıklar, Schrödinger denklemine uyan bir dalga tarafından yönlendirilir. Kuram belirlenimcidir ve olasılıklar yalnızca başlangıç konumları hakkındaki bilgisizliğimizden gelir. Standart kuantum mekaniğiyle aynı öngörüleri verir, ancak açıkça yerel olmayan bir kuramdır: uzaktaki bir parçacığın hareketi başka bir yerde olanlara anında bağlıdır.

Hugh Everett 1957'de dalga fonksiyonunun hiçbir zaman çökmediğini önerdi. Schrödinger denklemi her zaman geçerlidir ve bir ölçümde olası her sonuç gerçekleşir. Gözlemci de dahil her şey, farklı sonuçların yaşandığı ve birbirleriyle etkileşmeyen "dallara" ayrılır. Yorum, kurama ek bir çöküş varsayımı eklememesiyle savunulur. Eleştirmenler ise sayısız gözlenemeyen dünyayı kabul etmesini ve olasılığın nasıl anlaşılacağını sorunlu bulur.

Bu kuramlara göre dalga fonksiyonu, gözlemciden bağımsız, fiziksel bir süreçle kendiliğinden çöker. Tek bir parçacık için bu çöküş çok nadirdir, ama çok sayıda parçacıktan oluşan büyük nesnelerde neredeyse anında gerçekleşir. Böylece gündelik nesnelerin neden hep tek bir yerde bulunduğu açıklanır. Diğer yorumlardan farklı olarak standart kuantum mekaniğinden küçük sapmalar öngördükleri için deneyle sınanabilirler.

QBism'e göre dalga fonksiyonu dünyanın kendisini değil, bir ajanın kendi gelecekteki deneyimleri hakkındaki kişisel inançlarını ifade eder. Ölçüm, ajanın dünyaya yaptığı bir eylem ve karşılığında edindiği yeni bir deneyimdir. "Çöküş" ise inancın yeni bilgiyle güncellenmesinden ibarettir. Bu yorum, kuantum olasılıklarını Bayesçi olasılık kuramı çerçevesinde okur ve dalga fonksiyonunu bilgi olarak gören epistemik yaklaşımların bir örneğidir.